WZORY PISM

PETYCJA 

 o podjęcie działań mających na celu zaznajomienie
sędziów, asesorów sądowych, referendarzy sądowych, asystentów sędziów tutejszego Sądu
z wydziałów cywilnych z treścią orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
ws. C-902/24, C-35/22, C-119/15, C-472/11, C-19/20, C-6/22, C-117/23, C-746/24,
C-767/24, C-415/11, C-26/13, C-139/20, C-198/22 i C-347/23

👉✅ POBIERZ PDF ze strony SO w Gdańsku 

Szanowna Pani Prezes,
działając w interesie publicznym, jakim jest ochrona konsumentów, uczciwego rynku
i uczciwych przedsiębiorców przez władze publiczne, niniejszym składam petycję,
której pozytywne rozpatrzenie może skutkować poprawą sprawności działania Sądu,
jak i ujednoliceniem tutejszego orzecznictwa.

Wnoszę o zapoznanie z treścią niniejszej petycji i załączonymi orzeczeniami TSUE podległych
Prezesowi Sądu Okręgowego w Gdańsku sędziów, asesorów sądowych, referendarzy sądowych
i asystentów sędziów z wydziałów cywilnych.

UZASADNIENIE

Z danych opublikowanych przez Ministerstwo Sprawiedliwości wynika, że tutejszy Sąd rozpoznaje dużą liczbę sporów, których stronami są konsumenci i nieuczciwe banki.

Tego typu sprawy mogą być rozstrzygane dużo sprawniej w ramach aktualnej procedury,
o ile orzecznicy będą znali i stosowali normy prawa polskiego zgodnie z wykładnią prawa wspólnotowego dokonywaną przez TSUE, który potwierdził m.in.:

1. 1. w wyroku z 22.01.2026r. ws. C-902/24 Herchoski, pkt 74:

      „(…) dopóki przedsiębiorca podnosi, że umowa zawarta z konsumentem jest ważna,
      każde wezwanie, które doręcza konsumentowi w celu zwrotu pożyczonego kapitału,
      nie może wywoływać skutków, w szczególności do celów zapłaty odsetek
      za opóźnienie, do czasu ostatecznego stwierdzenia nieważności tej umowy.”

      ✅ zatem tut. Sąd może oddalić „ostrożnościowe” pozwy / zarzuty nieuczciwych banków
      jako przedwczesne wobec BRAKU WYMAGALNOŚCI roszczenia, także w trybie
      autokontroli i reasumpcji postanowienia o zawieszeniu postępowania.

   2. w wyroku 13.07.2023r. ws. C-35/22 CAJASUR Banco, pkt 32:

      
      „(…) Jeżeli bowiem nieuczciwy charakter niektórych standardowych warunków
      został stwierdzony w utrwalonym orzecznictwie krajowym, można również oczekiwać
      od instytucji bankowych, że podejmą inicjatywę polegającą na zwróceniu się
      do swoich klientów, których umowy zawierają takie warunki, przed wytoczeniem przez nich jakiegokolwiek powództwa do sądu, w celu uchylenia skutków tych warunków.”

      ✅ zatem tut. Sąd może uznać za przedawnione roszczenia restytucyjne nieuczciwego banku,
      wobec (1) utrwalenia się orzecznictwa SOKIK dot. „klauzul przeliczeniowych”,
      stwierdzając, iż wtedy ruszył bieg terminu przedawnienia roszczeń banku
      o zwrot wykorzystanego „kredytu”, a także (2) mając na względzie okoliczność wprowadzania w błąd konsumentów przez bank (działanie w ZŁEJ WIERZE),
      co do zgodności z prawem treści umowy kredytowej.

   3. w wyroku z 21.12.2016r. ws. C-119/15 Biuro Podróży Partner, pkt 38:

      
      „(…) W tym względzie należy uściślić, że wspomniany
      rejestr musi być prowadzony w sposób przejrzysty w interesie nie tylko konsumentów,
      ale również przedsiębiorców. Powyższy wymóg zakłada w szczególności, że rejestr ten będzie ustrukturyzowany w sposób jasny, niezależnie od liczby wpisanych do niego postanowień.”

      ✅ zatem tut. Sąd może uznać bierność nieuczciwego banku, pomimo wpisywania do Rejestru Klauzul Niedozwolonych (nieuczciwych), kolejnych „klauzul przeliczeniowych” na podstawie prawomocnych wyroków Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, począwszy od 2012r., (1) za brak należytej dbałości o własne interesy skutkujący przedawnieniem albo (2) za realizację bezprawnej strategii maksymalizacji zysku przez nieuczciwy bank, dzięki posiadanej przewadze informacyjnej nad konsumentem.

   4. w wyroku z 21.02.2013r. ws. C-472/11 Banif Plus Bank, pkt 36:

      „W związku z tym na pytania pierwsze i drugie należy odpowiedzieć,
      że art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy powinny być interpretowane w ten sposób, iż sąd krajowy, który stwierdza z urzędu nieuczciwy charakter warunku umownego, nie ma obowiązku, by w celu wyciągnięcia skutków z tego stwierdzenia czekać na to, że konsument poinformowany o jego prawach złoży oświadczenie, wnosząc o stwierdzenie nieważności takiego warunku (…)”

      ✅ zatem tut. Sąd – zgodnie z zasadami ekonomiki procesowej – może:
      odstąpić od przesłuchania konsumenta (dowód subsydiarny), po uprzednim przeprowadzeniu dowodu z dokumentów, o ile w toku ich badania z urzędu
      stwierdzi występowanie nieuczciwych warunków w treści umowy kredytowej.

   5. w wyroku z dnia 29.04.2021r. ws. C-19/20 Bank BPH, pkt 97:

      „Aby jednak konsument mógł udzielić wolnej i świadomej zgody,
      sąd krajowy winien wskazać stronom, w ramach krajowych norm proceduralnych i w świetle zasady słuszności w postępowaniu cywilnym, w sposób obiektywny i wyczerpujący, konsekwencji prawnych, jakie może pociągnąć za sobą usunięcie nieuczciwego warunku, i to niezależnie od tego, czy strony są reprezentowane przez pełnomocnika zawodowego, czy też nie.”

      ✅ zatem tut. Sąd winien pouczyć strony o możliwym kierunku rozstrzygnięcia, wyrażając
      w sposób obiektywny i wyczerpujący pogląd, co do faktów i wykładni przepisów mogących znaleźć zastosowanie w sprawie (art. 156¹ KPC), a także
      o obowiązku realizacji przez Sąd celów Dyrektywy 93/13:
      – zastosować sankcję wobec nieuczciwego przedsiębiorcy,
      – zapewnić skuteczną ochronę prawną konsumentowi, działając z urzędu
      (np. przedawnienie, zatrzymanie, rozłożenie na raty roszczenia restytucyjnego).

   6. w wyroku z 16.03.2023r. ws. C-6/22 M.B. i in., pkt 44:
      „Ponadto w świetle orzecznictwa przypomnianego w pkt 38–41 niniejszego wyroku cel polegający na ochronie konsumenta realizowany przez dyrektywę 93/13
      nie może pozwolić sądowi krajowemu, z pominięciem zakresu uprawnień przyznanych w tym względzie przez prawo krajowe, na zbadanie z urzędu sytuacji majątkowej konsumenta, który zażądał unieważnienia umowy wiążącej go z przedsiębiorcą ze względu na istnienie nieuczciwego warunku, w celu ustalenia, czy takie unieważnienie może narazić tego konsumenta na szczególnie niekorzystne konsekwencje.”

      ✅ zatem tut. Sąd NIE MOŻE penalizować konsumenta natychmiastową wymagalnością roszczenia restytucyjnego nieuczciwego banku (C-26/13, pkt 84),
      jak i uzależniać przyznania ochrony konsumentowi od jego sytuacji majątkowej,
      analogicznie do jego wiedzy i wykonywanego zawodu (C-139/22, pkt 70), do celu kredytu „Buy-To-Let” (C-347/23, pkt 36), bo ochrona wynikająca z Dyrektywy 93/13 przysługuje każdemu konsumentowi (C-198/20, pkt 33).

   7. w postanowieniu z 18.10.2023r. ws. C-117/23 Eurobank Bulgaria, pkt 2 (sentencja):
      „(…) wysoki poziom ochrony konsumenta przewidziany w dyrektywie 93/13
      wymaga, aby sąd krajowy przyjął, biorąc pod uwagę całość jego prawa krajowego,
      wszelkie niezbędne środki w celu ochrony konsumenta przed takimi konsekwencjami,
      tak aby zagwarantować temu konsumentowi, że ostatecznie znajdzie się on w sytuacji,w jakiej znajdowałby się, gdyby warunki uznane za nieuczciwe nigdy nie istniały.”

      ✅ zatem tut. Sąd – działając z urzędu – winien rozłożyć na raty zasądzone na rzecz nieuczciwego banku od konsumenta roszczenie restytucyjne (art. 320 KPC w zw.
      76 Konstytucji RP), wyznaczając termin zwrotu zgodny z treścią umowy kredytowej,
      aby zagwarantować konsumentowi przywrócenie sytuacji, w jakiej znajdowałby się, gdyby umowa była uczciwa.

   8. w wyroku z 27.11.2025r. ws. C-746/24 Gryczara, pkt 63:

      „(…) 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 w związku z zasadą skuteczności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniom krajowym pozwalającym na obciążenie konsumenta – występującego w charakterze pozwanego, który przegrał sprawę w ramach powództwa o zwrot pożyczonego kapitału, wytoczonego przez przedsiębiorcę w następstwie stwierdzenia nieważności umowy kredytu ze względu na nieuczciwy charakter zawartych w niej warunków – kosztami postępowania, włącznie z opłatami sądowymi, które z powodu zróżnicowania wprowadzonego przez te uregulowania przy obliczaniu kwoty tych opłat w zależności od tego, czy powód ma status konsumenta, znacznie przewyższają koszty, jakie powinien był ponieść ten konsument, gdyby przegrał sprawę w ramach wytoczonego przez niego powództwa o stwierdzenie nieuczciwego charakteru tych warunków i, w stosownym przypadku, o stwierdzenie nieważności tych warunków i umowy kredytu.”

      ✅ zatem tut. Sąd NIE MOŻE obciążać kosztami procesu konsumenta, gdy jego przeciwnikiem jest przedsiębiorca (bank) stosujący nieuczciwe umowy.

   9. w wyroku z 11.12.2025r. ws. C-767/24 Kuszycka, pkt 60:

      „W świetle powyższych rozważań odpowiedź na zadane pytanie brzmi następująco: artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 w związku z zasadą skuteczności należy interpretować w ten sposób, że w kontekście uznania za nieważną w całości umowy kredytu hipotecznego zawartej między konsumentem a bankiem ze względu na to, że umowa ta zawiera nieuczciwy warunek, bez którego wspomniana umowa nie może dalej obowiązywać, stoi on na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym złożenie przez tego konsumenta oświadczenia o potrąceniu jego wierzytelności z wierzytelnością banku pociąga za sobą dorozumiane zrzeczenie się zarzutu przedawnienia dotyczącego wierzytelności, na którą powołuje się wspomniany bank.”

      ✅ zatem tut. Sąd – działając z urzędu – winien w pierwszej kolejności badać przedawnienie roszczeń nieuczciwych przedsiębiorcy (art. 117 §2¹ KC), zaś w drugiej badać skuteczność zarzutu / oświadczenia konsumenta o potrąceniu.

   10. w wyroku z 14.03.2013r. ws. C-415/11 Aziz, pkt 73:

       „W pierwszej kolejności, w odniesieniu do zawartego w umowach długoterminowych warunku dotyczącego wcześniejszej wymagalności spłaty w przypadku niewywiązywania się przez dłużnika
       przez ograniczony czas z ciążących na nim zobowiązań, sąd odsyłający musi sprawdzić
       w szczególności, jak podniosła rzecznik generalna w pkt 77 i 78 opinii, czy przysługiwanie przedsiębiorcy uprawnienia do uznania całej pożyczki za wymagalną jest uzależnione od niewywiązania się przez konsumenta ze zobowiązania o zasadniczym dla danego stosunku umownego znaczeniu, czy uprawnienie takie przysługuje w przypadkach, w których takie
       niewywiązanie się ma charakter wystarczająco poważny w stosunku do kwoty pożyczki i okresu, na który jej udzielono, czy uprawnienie to stanowi odstępstwo od mających zastosowanie w tym zakresie reguł oraz czy prawo krajowe przewiduje odpowiednie i skuteczne środki umożliwiające konsumentowi,
       w odniesieniu do którego stosowany jest taki warunek umowny, odwrócenie skutków tej wymagalności pożyczki.”

       ✅ zatem tut. Sąd winien chronić konsumenta poprzez stosowanie tzw.
       „sankcji kredytu darmowego” (art. 320 KPC w zw. z art. 8 i 76 Konstytucji RP),
       jako sankcję skuteczną, proporcjonalną i odstraszającą zgodnie
       z Dyrektywą 93/13/EWG (art. 8b ust.1), jak i Dyrektywą 2008/48/WE (art. 23).

* * *

Mając na względzie powyższe, wnoszę jak na wstępie.

Nadto wnoszę o niezwłoczne opublikowanie niniejszej petycji na stronie internetowej Sądu. Wyrażam zgodę na publikację mojego imienia i nazwiska (art. 8 ust. 1 Ustawy o Petycjach).

Z poważaniem,

Zenon Frankster

PS.

⏰ Kiedzy chcesz przerobić moją petycję, na swoje pismo procesowe,
☕️ Wtedy postaw mi kawę https://BuyCoffee.to/ZenonFrankster<br/

Załączniki:

• Wyrok TSUE z dnia 22.01.2026r. ws. C-902/24 Herchoski,
• Wyrok TSUE z dnia 13.07.2023r. ws. C-35/22 CAJASUR Banco,
• Wyrok TSUE z dnia 21.12.2016r. ws. C-119/15 Biuro Podróży Partner,
• Wyrok TSUE z dnia 21.02.2013r. ws. C-472/11 Banif Plus Bank Zrt,
• Wyrok TSUE z dnia 29.04.2021r. ws. C-19/20 Bank BPH,
• Wyrok TSUE z dnia 16.03.2023r. ws. C-6/22 M.B. i in.,
• Postanowienie TSUE z dnia 18.10.2023r. ws. C-117/23 Eurobank Bulgaria,
• Wyrok TSUE z dnia 27.11.2025r. ws. C-746/24 Gryczara,
• Wyrok TSUE z dnia 11.12.2025r. ws. C-767/24 Kuszycka,
• Wyrok TSUE z dnia 14.03.2013r. ws. C-415/11 Aziz,
• Wyrok TSUE z dnia 30.04.2014r. ws. C-26/13 Kásler i Káslerné Rábai,
• Wyrok TSUE z dnia 21.09.2024r. C-139/22 mBank,
• Wyrok TSUE z dnia 24.10.2024r. ws. C-347/23 Zabitoń,
• Postanowienie TSUE z dnia 10.06.2021r. ws. C-198/20 X Bank,
• Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (tłumaczenie na język polski, tekst skonsolidowany,
  aktualny od 28.05.2022)